Ο "Χορός του Έρωτα", δεύτερος χρόνος επιτυχίας για τον θίασο του Κώστα Πρέκκα

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


Το θέατρο είναι η ίδια η ζωή, πόσο μάλλον το καλό θέατρο που δεν αφήνει στον θεατή απλά την ανάμνηση απο ένα ευχάριστο απόγευμα και ορισμένες στιγμές έξυπνου γέλιου, αλλά τον προτρέπει να προβληματιστεί υγειώς και να φύγει λίγο εώς πολύ καλύτερος απο την στιγμή που ήρθε.
  Την παρασκεύη 3 του οκτωβρίου όπου μας πέρασε, είχα την τύχη εκ νέου να παρακολουθήσω την πρεμιέρα της παράστασης του θεάτρου ΣΚΑΛΑ και του θιάσου του πολύ καλού (διαμέσου της θεατρικής του διαδρομής και οχι άλλων ατραπών), ηθοποιού μας κ. Κωστα Πρέκκα, σε έναν χώρο κατάμεστο απο κόσμο, με καλή διάθεση και με πάντοτε θετική ενέργεια, μία ενέργει που απορέει τόσο απο τον χώρο τον ίδιο που μοιάζει οικείος, όσο και απο την ποιότητα των έργων που διδασκονται απο σκηνής, αλλά και τους συντελεστές της παράστασης.

  Έχω πάντοτε την τάση να συντάσσω δύο λόγια για όποια θεατρική προσπάθεια τυγχάνει να γνωρίσω απο κοντα απο την θέση του θεατή, το θεωρώ ως το ελαχιστότατο καθήκον τόσο για τους ανθρώπους που μοχθούν επάνω στην σκηνή όσο και για τον λαό αυτόν τον Ελληνικό στον οποίον δεν παρέχουν δυστυχώς (παρά το οτι το ταλέντο ξεχειλίζει πάντα σε αυτόν τον τόπο), την δυνατότητα να παρακολουθήσει έργα αξιόλογα, έργα βγαλμένα απο την Ελληνική ψυχή και πένα, συνήθως οι περισσότεροι θίασοι προτιμούν τα "Μαγαζιά - γωνία" ξενικής προελεύσεως και αμφιβόλου ποιότητος αν εν τω μεταξύ δεν ασελγούν επάνω στο αρχαίο μας δραματολόγιο.

  Ο Κώστας Πρέκκας λοιπόν, αυτός ο αξιολογότατος ηθοποιός και άνθρωπος, που έχει στιγματίσει μόνον θετικά τα πολιτιστικά πράγματα του τόπου μας επί ολόκληρες δεκαετίες, τολμά και συνάμα δίνει την ευκαιρία σε Έλληνες νέους ηθοποιούς και Έλληνες συγγραφείς, να παρουσιάσουν το έργο τους απο σκηνής εμπρός στον θεατή, να συναρπάσουν με το αυθόρμητο γέλιο και να συγκινήσουν, ενώ συνάμα διδάσκει για ακόμη μια φορά ήθος, αποφεύγοντας το εύκολο γέλιο της βωμολοχίας και επιλέγοντας κείμενα τα οποία είναι πολυεππίπεδα και δεν αφήνονται στην ρηχότητα της πλειοψηφίας των θεατρικών παραγωγών, οι οποίες δυστυχώς στήνονται και ξεστήνονται με την ίδια ευκολία γιατι δεν έχουν κανένα ουσιαστικό να τονίσουν και να αναφερθούν πρός τον θεατή.

  Το συγκεκριμένο θεατρικό, ασχολείται με ένα απο τα πλέον σημαντικά κομμάτια της ανθρώπινης ζωής, μιλώντας στα αστεία για τα σοβαρά δεν αναφέρεται στον "έρωτα για τον έρωτα", αλλά αφήνει τον θεατή να διαμορφώσει την δική του άποψη μέσα απο μια κωμωδία καταστάσεων που ενώ μοιάζει ανάλαφρη, στην ουσία έχει πάρα πολλά δεύτερες και τρίτες αναγνώσεις σε όποιον την παρακολουθεί, η σημαντικότητα άλλως τε ενός κειμένου έχει να κάνει με το πόσες αναγνώσεις διαθέτει, έτσι ο "Χορός του έρωτα" ενώ δεν ξεχνά την βασική του αποστολή που δεν είναι άλλη απο το να ψυχαγωγήσει τον θεατή λίαν αξιοπρεπώς και να του προσφέρει ένα ακόμη ευχάριστο και ποιοτικό απόγευμα όσον αφορά την έξοδο του,πηγαίνει πολύ παραπέρα αναφερόμενος σε νοήματα όπως αυτό της καταπίεσης στις ανθρώπινες σχέσεις, τον επανακαθορισμό της έννοιας της αγάπης αλλά και την υποκρισία όπου αναγκαστικώς διαβιούμε πλείστες φορές, κατά την διάρκεια της ημέρας και της ζωής μας ολάκερης.

  Ο Κώστας Πρέκκας για ακόμη μία φορά αξεπέραστος στον ρόλο του συζύγου που είναι αρκετά ειλικρινής με τον εαυτό του και αρκετά τίμιος απέναντι στις γυναίκες της ζωής του, ώστε να φροντίζει συνεχώς για την αποκατάσταση τους, αποδίδει με εξαιρετική ευκολία τον ρόλο του αυτόν και μοιάζει όλο και περισσότερο φυσικός σε οτι αυτό το κείμενο απαιτεί, λές και ο θεατής απο μία κλειδαρότρυπα παρακολουθεί την ζωή και της περιπέτειες του εν λόγω χαρακτήρα, οι δεκαετίες θεατρικής εμπειρίας και διαδρομής είναι πέρα απο αναμενόμενο και απόλυτα φυσιολογικό να καταδυκνείονται στην απόδοση του ρόλου και ο κ. Πρέκκας αν μη τι άλλο, είναι εκ των ηθοποιών για τους οποίους ελάχιστοι μπορούν να αρθρώσουν λέξη ενάντια, σε σχέση τόσο με τις καλλιτεχνικές επιλογές του αλλά και την απόδοση αυτών κυρίως και το σημαντικότερο καλλιτεχνικά, ένα ακόμη ταπεινό Εύγε για έναν τεράστιο ηθοποιό θεωρώ πως είναι το ελαχιστότατο.

  Η δ. Ξένια Μητσοπούλου, η "Ανθούλα", (η αφελής κουτοπόνηρη ως χαρακτήρας του έργου), στέκει επάξια του ρόλου της και φαίνεται να δράττεται της ευκαιρίας όπου της δίδεται καλλιτεχνικά απο τον κ. Πρέκκα και τον θίασο του, αν και ο ρόλος της απαιτεί λίγη περισσότερη ενέργεια, αυτό θεωρώ πως είναι κάτι το οποίο χτίζεται με τον καιρό και γενικώς δεν υπολείπεται σε τίποτε απο όσα ουσιαστικά απαιτεί ο ρόλος, καλή συνέχεια εύχομαι πραγματικά.

  Ο Βαγγέλης Πυρίνης για ακόμη μία φορά βρίθει εκφραστικών μέσων και αποδίδει τον ρόλο του εκπληκτικά τόσο με τα λόγια όσο και με την κίνηση, προσδίδοντας στον χαρακτήρα σημαντικά και ανεβάζοντας το συνολικό επίππεδο της παράστασης σε πολύ ικανοποιητικά επίππεδα, πραγματικά άξιος και ακόμη καλύτερος απο πέρυσι θα τολμούσα να αναφέρω.

  Ο Λουκάς Ξαπλαντέρης, υποδύεται έναν μικρό φαινομενικά ρόλο ο οποίος όμως διασυνδέει την παράσταση και οδηγεί στην τελική ανατροπή που εκπλήσει τους πάντες, στέκει εξίσου επάξια στα καθήκοντα του και αυτό είναι κάτι θετικό για τα πρώτα βήματα ενός ηθοποιού.

  Η Κορίνα Τριανταφύλλου αλλά και η Νατάσσα Κορομβόκη αποδίδουν εξίσου επαρκέστατα και αξιολογότατα τους ρόλους των και προσθέτουν θετικά στο όλο σύνολο, γενικά θα έλεγε κανείς πως η επιλογή των προσώπων τα οποία καλούνται να ενσαρκώσουν τους χαρακτήρες, είναι άκρως ικανοποιητική και ουδείς υπολείπεται.

  Γενικώς είναι πάντοτε καλό να παρακολουθείς ένα καλλιτεχνικό πόνημα αρκετές φορές, μιάς και κάθε φορά παρατηρείς πράγματα τα οποία ουδέποτε είχες προσέξει, απο πέρυσι λοιπόν παρά την προσθήκη νέων συντελεστών, το έργο δείχνει δουλεμένο και η φυσικότητα (κάτι λίαν απαραίτητο για το θέατρο), δεν λείπει σε κανένα σχεδόν σημείο, "Ο Χορός του Έρωτα", θα σας προσφέρει το γέλιο αλλά και θα σας προβληματίσει αρκετά αναλογιζόμενοι αργότερα τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται, ένα ποιοτικό κείμενο το οποιο συνίσταται απολύτως για την θεατρική σας βραδινή έξοδο που έχει ως σκοπό να μας κάνει καλύτερους.

Καλή ψυχαγωγία




"Ο Χορός του Έρωτα" του Μιχάλη Μαστόρου
Οι ηθοποιοί με σειρά εμφανίσεως - Κώστας Πρέκκας, Ξένια Μητσοπούλου, Βαγγέλης Πυρίνης, Λουκάς Ξαπλαντέρης, Κορίνα Τριανταφύλλου, Νατάσα Κορομβόκη
Έναρξη - Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014
Παραστάσεις - Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, ώρα 20.30

Τιμές εισητηρίων
Γενική είσοδος, 15 ευρώ
Παιδικά - Φοιτητικά, 10 ευρώ
Ανέργων, 5 Ευρώ

το θέατρο ΣΚΑΛΑ βρίσκεται Καμβουνίων 10 & Λένορμαν 134, στον Κολωνό. ενώ το τηλ. είναι το 210.51.51.516

ΕΝΑΣ ΧΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ....

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη 

Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας 

Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος

   Στέκω πάντοτε υπέρ της πραγματικής τέχνης,της τέχνης όπου άγει την ψυχη και δεν αποτελεί μια στείρα επιφανειακή διασκέδαση για να περνα η ώρα του σύγχρονου ανθρώπου η οποία ούτως ή άλλως κατασπαταλείται σε οτιδήποτε ανούσιο έχει να του προσφέρει η ζωή σήμερα,ιδιαίτερα σε μια εποχή άκρατου υλισμού ο οποίος έφερε και την σημερινή κρίση των αξιών καθώς και την κατάκριση και τον εξοστρακισμό των άξιων,η πραγματική τέχνη οφείλει να βγεί εμπρός,σηκώνοντας στους ώμους της το βάρος το προερχόμενο απο τον κοινωνικό της ρόλο,σε εποχές δε βαθιάς κρίσης με επικάλυψη την οικονομία,η πραγματική τέχνη οφείλει να δείχνει τον δρόμο και επουδενί να προσπαθεί να κρυφτεί πίσω απο τα ψεύτικα φτιασίδια μιάς θολοκουλτούρας την οποία προσφέρουν ως τέχνη στην μεγάλη κοινωνία.

Υπό αυτό το σκεπτικό,επιλέγω πάντοτε όσα έργα θεατρικά τυγχάνει να παρακολουθώ εντός και εκτός Ελλάδος,όλο αυτό το διάστημα της ενασχόλησης μου με αυτό που αποκαλούμε τέχνη προσπαθώντας πάντοτε να διερευνώ τις πολλαπλές αναγνώσεις ενός έργου το οποίο διδάσκεται απο σκηνής και να φεύγω απο το θέατρο καλύτερος απο όταν ήρθα,αυτός είναι άλλως τε και ο λόγος ύπαρξης της πραγματικής τέχνης η οποία δρά σε ένα διαδραστικό χορό αναμεταξύ ατόμου και κοινωνίας,προσπαθώντας η ίδια να αποτυπώσει την ζωή επάνω στον καμβά μιάς θεατρικής σκηνής,αλλά και να αποκωδικοποιήσει θα έλεγε κανείς,τα μηνύματα που κατόπιν αποδίδει εκ νέου στον θεατή,ειδωμένα μέσα απο τα μάτια και το παίξιμο των ηθοποιών,κάνοντας τους θεατές καλύτερους μέσω του προβληματισμού ή χαλαρώνοντας τους με τρόπο θετικό.

Έτσι,πρό ολίγων ημερών με αυτές τις σκέψεις αλλά και με πολλές προσδοκίες όντας προκατειλημμένος λίαν θετικώς για να είμαι ειλικρηνής,γνωρίζοντας την αξία και την ποιότητα ενός τεράστιου ηθοποιού που σκοπό της ζωής του έβαλε δεκαετίες τώρα και εκ του αποτελέσματος κρίνοντας,να διδάξει το ήθος και συνάμα την απαξία απέναντι στην κάθε αθλιότητα που σερβίρεται στον λαό ως τέχνη με σκοπό την αλλοίωση ως υποστηρίζω πάντοτε του κοινωνικού αισθητηρίου περί κάλλους και ασχήμιας και κατ επέκτασιν περί της ίδιας της ζωής,βρέθηκα στον νέο χώρο που έχει έτοιμάσει με πολύ κόπο και προσωπική εργασία,ο ακούραστος,πάντοτε ευγενής και προπάντων υμνωδός της πραγματικής καλλιτεχνίας,κύριος με αυτό το "Κ" μόνον κεφαλαίο,Κώστας Πρέκας.

Το λίαν ευχάριστο αυτής της θεατρικής μου "επίσκεψης" στον εν λόγω χώρο,ήταν πως άπαντες οι συντελεστές της παράστασης ήσαν άνθρωποι αξιόλογοι τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και σε ανθρώπινο επίππεδο,αποτέλεσμα ίσως και πάλι του αγαπημένου μας ηθοποιού με τις άρτιες επιλογές του όσον αφορά την διάθεση των ρόλων,το δέ έργο αυτό κάθε αυτό αποτελεί κατά την προσωπική μου άποψη πάντοτε μιάς και η τέχνη περνά πάντα απο τα φίλτρα της υποκειμενικότητος κάποιου,ένα απο τα αξιολογότερα κείμενα τα οποία "παίζονται" ετούτο το διάστημα στις διάφορες μικρές και μεγάλες σκηνές των Αθηνών και πρόκειται κατά βάσιν και πάντοτε σε πρώτη ανάγνωση για μια κωμωδία καταστάσεων που θα την χαρακτήριζε κανείς ερωτική μιάς και το ζήτημα με το οποίο ασχολείται,είναι το μπλέξιμο που προκύπτει όταν ένας άνδρας αποφασίζει να αλλάξει τρόπο ζωής εγκαταλείποντας με διάφορα τεχνάσματα τις γυναίκες του την μία πίσω απο την άλλη,αλλά και τις ζωές που έζησε μαζί τους,με σκοπό πάντοτε να ξεφύγει απο την πεζότητα της καθημερινότητας ζώντας μαζί τους,κάτι που πρόδωσε θα έλεγε κανείς το ιδεατόν του αρχικού έρωτος που τον συνέδεσε με κάθε μία απο αυτές.

Το τραγελαφικό συμβαίνει την στιγμή που ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης που δεν είναι άλλος απο την ίδια την ζωή στο πρόσωπο ενός παλιού φίλου,φέρνει τα πράγματα έτσι ώστε η κάθε πρώην και νύν σύντροφος του κεντρικού χαρακτήρα συναντώνται στον ίδιο χώρο αλλά παρά αυτή την συνάντηση δεν μπορούν να ανακαλύψουν το τι έχει πραγματικά συμβεί πίσω απο την πλάτη τους όλα αυτά τα χρόνια,αγνοώντας η κάθε μία την ζωή της άλλης μαζί με τον κεντρικό χαρακτήρα,ενώ παρά μόνον στο τέλος όπου ο καθείς αποκαλύπτεται εμπρός στους άλλους και τους θεατές το ποιός πραγματικά είναι επέρχεται η τελική "κάθαρση" προσώπων και καταστάσεων,πρόκειται για ένα έργο άρτια σκηνοθετημένο με πολλά ευρήματα που σε κρατά σε μια γλυκιά αγωνία εώς του τέλους και διατηρεί το ενδιαφέρον σου αμείωτο στο να ανακαλύψεις στο πως θα εξελιχθεί επιτέλους όλο αυτό το μπέρδεμα αναμεταξύ ανθρώπων που τους τυλίγει η αδιόρατη κλωστή του έρωτος ή έστω του υποτιθέμενου τέτοιου.

Ο Κώστας Πρέκας αποδυκνείεται για ακόμα μια φορά ήθος ποιών σε μια άρτια ερμηνεία στον ρόλο του κεντρικού χαρακτήρα του έργου αν και σε έναν ρόλο δραματουργικά κωμικό θα έλεγε κανείς όπου η αλήθεια δεν έχει συνηθίσει το κοινό μέσα απο τις δεκαετίες θεατρικής παρουσίας που φέρει στους ώμους,σε μια εμφάνιση που ξαφνιάζει ευχάριστα και έρχεται για ακόμα μια φορά να μιλήσει μέσω αυτού που πραγματικά γνωρίζει να κάνει τόσο πολύ καλά ενάντια στην συκοφαντία του συστήματος που περιζώνει κάθε άξιο δημιουργό στην προσπάθεια του τελευταίου αυτού συστήματος,να δολοφονήσει συνειδησιακά έναν ολόκληρο λαό,ο αγαπητός μας σε όλους όσους τον γνωρίζουν πατριώτης,σοβαρός και άνδρας σε όλα τα επίππεδα δυστυχώς για πολλούς εκ του κλειστού "καλλιτεχνικού" κυκλώματος ηθοποιός,απαντά με ριπές καλλιτεχνικής και ανθρώπινης αξίας στους υβριστές του,τους ακροβολισμένους απο ένα βρώμικο σύστημα παντού,ενός δήθεν πνευματικού και "καλλιτεχνικού" κόσμου,που με τα στεγανά του έχει δυστυχώς καταφέρει πολλά πλήγματα σε αυτόν τον τόπο και κυρίως όπως αναφέρθηκα όσον αφορά σε αυτήν την αλλοίωση περί της πραγματικής τέχνης και της αναμενόμενης ελευθεριότητος που επέρχεται,διαφθείρουσα τους θεατές,η λέξη "συγχαρητήρια" για το σύνολο του έργου του Κώστα Πρέκα όλα αυτά τα χρόνια,ακούγεται πολύ λίγη παρά τον πλούτο της Ελληνικής γλώσσας και είναι λίγη οχι μόνον διότι υπάρχει τεράστια καλλιτεχνική αξία σε οτι κάνει,αλλά πέραν τούτου έχει να αντιπαλέψει ουσιαστικά εκ των ελαχίστων ρομαντικών,ένα ολάκερο διεφθαρμένο σύστημα δήθεν καλλιτεχνίας.

 Ο Βαγγέλης Πυρίνης,ο παλιός φίλος του κεντρικού χαρακτήρα και ο συνδετικός κρίκος για την εξέλιξη του όλου έργου,αυθεντικός δίνοντας την αίσθηση όπως και άπαντες εκ των συντελεστών πως ο θεατής απλώς έχει ανοίξει μια πόρτα εμπρός στα τεκταινόμενα ένος σπιτιού της καθημερινότητας μας και παρακολουθεί μια ιστορία που το δίχως άλλο έχει παιχτεί άπειρες φορές με σκηνοθέτη πάντα την ίδια την ζωή.

Η δεσποινίς Κωνταντίνα Σπαθή,στέκει λίαν επάξια του ρόλου της και παρά το μικρόν της ηλικίας,καταφέρνει να αποδώσει δραματουργικά ρόλο μεγαλύτερης ερμηνευτικής ηλικίας με πολύ μεγάλη άνεση,πράγμα που καταδυκνείει την αξία της ως νέας ηθοποιού πολλά υποσχόμενης,μιάς και είχα την τύχη να την παρακολουθήσω και σε κείμενο άκρως δραματικό,πρόκειται για πραγματικά μια παρουσία αιθερική όπου αυτό χρειάζεται αλλά συνάμα με απόλυτη συναίσθηση του ρόλου που της εμπιστεύθηκαν και με  μια αίσθηση ευθύνης που δεν συναντάς παρά σε κατά πολύ εμπειρότερους ηθοποιούς,άξια συγχαρητηρίων και ενθαρρύνσεως μιάς και βρίσκεται στα πρώτα της αργά αλλά σταθερά βελτιούμενα όλο και περισσότερο εκ του αποτελέσματος κρίνοντας,επιτυχημένα καλλιτεχνικά της βήματα,Εύγε.

Η Ελένη Στάμου αλλά και η Νατάσσα Κορομβόκη,αποδίδουν με μεγάλη ευκολία θα έλεγε κανείς τους ρόλους των,αποτέλεσμα της πολύχρονης εμπειρίας στο θεατρικό σανίδι,δύο παρουσίες αυθεντικές που συντελούν αμφότερες στην άρτια εξέλιξη του έργου μέσω αυτής της φυσικότατης ερμηνείας που τις διαπερνά ασυναίσθητα και έρχεται για ακόμα μια φορά να αποδείξει πως οι επιλογές του μεγάλου μας ηθοποιού Κώστα Πρέκα,μόνον τυχαίες δεν είναι,η αυταρχική προσωπικοτητα που πνίγει τον άλλον απο μια ιδιαίτερη αγάπη  ίσως και απο τον ενδόμυχο φόβο της περί μοναξιάς,αλλά και η συμφεροντολογική συμπεριφορά,η κρυμμένη πίσω απο έναν "έρωτα",αποδίδονται με τρόπο που δεν εκφεύγει σε καμία περίπτωση της πραγματικότητος είτε το θέλουμε είτε οχι.

Τέλος,ο Βασίλης Ευδαίμων,στον ρόλο του δήθεν αφελούς χαρακτήρος,αποδίδει πιστά τον ρόλο που του έχει αποδοθεί,"ξεγελώντας" θα έλεγε κανείς μέχρι τέλους τον θεατή όσον αφορά τις πραγματικές προθέσεις του,αυθεντικός με την σειρά του σε έναν ρόλο μικρό που δένει όμως την υπόθεση του έργου.

Η μουσική επιμέλεια και οι φωτισμοί μαζί με τα λιτά αλλά όμορφα σκηνικά συμμετέχουν ουσιαστικά στην γενικότερη εικόνα της παράστασης,ενώ το αξιολογότατο κείμενο του έργου,ανήκει στον Μιχάλη Μαστόρο.

Εδώ,οφείλω να αναφερθώ για λίγο και στις αναγνώσεις ενός τέτοιου έργου,το οποίο αν και μπορεί να θεωρηθεί ως μια κωμωδία προσώπων και καταστάσεων με κοινο παρανομαστή τον έρωτα σε πρώτη ανάγνωση,το μόνο σίγουρο είναι πως θίγει πάρα πολλά ζητήματα στις άλλες αναγνώσεις του για όποιον αντέχει την αλήθεια,το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων επί σκηνής,καταδυκνείει πως τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται ως φαίνεται και το οξύμωρον του έργου είναι ακριβώς πως μέσα απο ένα τεράστιο ψέμμα και μια διαπλοκή άνευ προηγουμένου,επέρχεται η νέμεσις της αποκάλυψης της αλήθειας,μιάς και έτσι γίνεται πάντοτε στην ζωή αργά ή γρήγορα.

  Η αγάπη εμπλέκεται με τα συμφέροντα αλλά και τις ψυχοσυνθέσεις των χαρακτήρων σε ένα όμορφο μα και συνάμα πικρό όσον αφορά τις διαπιστώσεις του,γαιτανάκι αλληλοδιασύνδεσης προσωπικοτήτων με τον απόηχο του ιδεατού έρωτος κάπου στο βάθος,ένα έργο που τρέφεται απο την ζωή διατυπωνοντας εμφανή και οχι και τόσο εμφανή συμπεράσματα περί αγάπης,έρωτος,μοναξιάς,ανάγκης για πραγματική ελευθερία και υποταγής στα κοινωνικά πρέπει,τα σοβαρότερα ως είναι γενικότερα γνωστόν, πάντοτε λέγονται στα αστεία έτσι και στο συγκεκριμένο έργο δεν μπορείς να αποδόσεις πραγματικά τις ευθύνες κάπου συγκεκριμένα,μιάς και ο καθείς διαθέτει ένα τόσο διαφορετικό πρίσμα θέασης των πραγμάτων,τόσο διαφορετικό που η αλήθεια και το ψέμμα μοιάζουν τόσο να συμπίπτουν μέσα στην υποκειμενική αντικειμενικότητα αυτού που ονομάζουμε ζωή και καθημερινότητα.

Τελειώνοντας με τις εντυπώσεις μου έπειτα απο μια τέτοια θεατρική εμπειρία και έχοντας πάντοτε ταχθεί στο πλεύρο της πραγματικής καλλιτεχνίας,οφείλω να παρατηρήσω πως όσο κι αν αυτή η άρρωστη "νηνεμία θανάτου" που κατακλύζει τα πολιτιστικά αλλά και κοινωνικά μας πράγματα λυμαίνεται έναν τόπο πολιτισμού όπως η χώρα μας,τόσο κάπου σε κάποια μικρά δωμάτια και σε κάποιους χώρους επιλεγμένους που βρίσκονται κρυμμένοι τεχνιέντως μακριά απο τα ψεύτικα φώτα του συστήματος μέσα σε κάποια γειτονιά παραπλεύρως των "μεγάλων" δρόμων της δήθεν τέχνης,θα διδάσκεται η πραγματική τέχνη,δίνοντας ουσιαστική ελπίδα ανατάσεως σε αυτόν τον τόπο,ένα έργο αξιολογότατο που προσωπικά πιστέυω θα γράψει μόνον θετικά στην ψυχή όσων το παρακολουθήσουν,με την ποιότητα να συναντά την αλήθεια.

Καλή ψυχαγωγία 

Συντελεστές της παράστασης

Έργο 

"Ο χορός του Έρωτα" του Μιχάλη Μαστόρου 

Ηθοποιοί 

¨

 Κώστας Πρεκας,Βαγγέλης Πυρίνης,Βασίλης Ευδαίμων,Κωνσταντίνα Σπαθή,Ελένη Στάμου,Νατάσσα Κορομβόκη

Σκηνοθεσία 

Κώστας Πρέκας

Μουσική επιμέλεια 

Αντώνης Βεντούρης

Φωτισμοί 

Χρήστος Κατσαβός

Σκηνικά 

Τάκης Παρλαβάντζας

Ώρες και ημέρες παραστάσεων 

Παρασκεύή  20.30

Σάββατο 18.00 και 20.30 

Κυριακή 20.30

Τηλέφωνα επικοινωνίας Θεάτρου "ΣΚΑΛΑ"

210.51.51.516

69.36.48.08.89

Διεύθυνση 

Καμβουνίων 10 & Λένορμαν 134

Πρόσβαση 

Λεωφ. Νο Α13 "ΟΜΟΝΙΑ - ΚΗΠΟΥΠΟΛΗ"

Τρόλει  Νο 12 "ΖΑΠΠΕΙΟ - ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ"

Στάση "Αγίου Κωνσταντίνου"

Κοντά στον σταθμό Μετρό "ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ"

Τιμές εισητηρίων 

Γενική Είσοδος - 15 ευρώ

Παιδικά - Φοιτητικά - 10 ευρώ

Ανέργων - 5 ευρώ

Επίσης,πέρα απο την κεντρική σκηνή,στην δεύτερη σκηνή και στον ίδιο χώρο ανεβαίνει το εξαιρετικό έργο με τίτλο "Η ΛΗΣΤΕΙΑ" της Ειρένας Αδαμίδου - Ιωανίδου καθώς και στην παιδική σκηνή το έργο "ΔΑΙΔΑΛΟΣ ΚΑΙ ΙΚΑΡΟΣ" του Γιάννη Κουλάκη,για περισσότερες πληροφορίες μπορεί κάποιος να απευθύνεται στα παραπάνω τηλέφωνα.