ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ,ΣΑΝ ΨΕΜΜΑ....

(59 χρόνια απο τον αγώνα της ΕΟΚΑ)

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης,λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
Τομεάρχης πολιτισμού για το ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ


Μέσα στην καταχνιά των πάντων όπου δεν υπάρχει χρόνος στα δήθεν Μ.Μ.Ε. για την παραμικρή αναφορά σε όλα τούτα στην σημερινή νεοελλάδα του 2014 ,όπου κανείς δεν έχει χρόνο για αναπολήσεις που μόνο καλό θα του έκαναν,μιάς και επειδή έχει προβλήματα δεν του αρέσει να προβληματίζεται περαιτέρω με την ουσία της ζωής, κάποιοι ίσως ελάχιστοί ίσως περισσότεροι απο όσο νομίζουμε,στρέφουν το βλέμμα προς τα πίσω στο χρόνο και μιλούν για ένα γεγονός το οποίο σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία του περασμένου αιώνα.

Αυτό το γεγονός που δεν είναι άλλο απο την απαρχή σαν σήμερα 59 χρόνια πίσω, του ένοπλου αγώνα στην Κύπρο μας με σκοπό απώτερο την ένωση της με την μητέρα πατρίδα,την Ελλάδα και στέκει ακόμα παράδειγμα φωτεινό της πανανθρώπινης θέλησης για λευτεριά,ενός ονείρου άπιαστου που πάντα βρίσκεται προδομένο απο τους διάφορους εντολοδόχους όπου απο καιρού εις καιρόν αναλαμβάνουν την "βρώμικη δουλειά",να σταθούν ανάξιοι όσων τους εμπιστεύθηκαν και να συνδιαλλαγούν με ποταπούς όρους κάτω απο το τραπέζι, με τους εχθρούς του λαού τους,γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν δήθεν αλλιώς.

Το εκάστοτε σύστημα που στην ουσία μένει το ίδιο και απαράλλακτο αλλάζοντας απλώς υπαλλήλους, δεν θα έλεγε κανείς πως βρίσκει και ιδιαίτερη δυσκολία στο να εντοπίσει και να στρατολογήσει τα κάθε λογής σκουπίδια που χωρίς συνείδηση και κοιτάζοντας μόνον το μικροπολιτικό τους συμφέρον αλλά και τα της δικής τους σαπισμένης ύπαρξης,ξεπουλούν το χρέος τους απέναντι στην ιστορία και ανταλλάσουν το αίμα και την εμπιστοσύνη  των λαών που τους έφερε στην εξουσία, για μια χούφτα δόξας,πλούτου και πληρωμένης υστεροφημίας.

Στον αντίποδα τώρα, στέκουν οι ήρωες,ναι αυτοί που κάποιοι τους αποκάλεσαν υποτιμητικά "αγράμματους" λές και χρειάζεται να ξέρεις γράμματα προκειμένου να γράψεις ιστορία,άνθρωποι βγαλμένοι μέσα απο τα σπλάχνα ενός λαού που στα κρυφά βρέχει κάθε βράδυ της εικόνες των θεών του με δάκρυα ελπίζοντας να βγούν αληθινά τα προδομένα του όνειρα και ενίοτε ποτίζει τα χώματα του με το αίμα του το ίδιο, εφόσον προηγουμένως έχει εξαντλήσει κάθε άλλο μέσο και εφόσον ο θάνατος αποτελεί την μόνη λύση προκειμένου να παραδειγματίστουν οι διπλανοί, αυτοί οι "ιδανικοί αυτόχειρες" όπως θα τους αποκαλούσαν οι "λογικοί" που κρύβονται πίσω απο την λογική και θάβουν τους εαυτούς τους πολύ πιο πριν απο τον φυσικό θάνατο που κρύβει πάντα στο τέλος μια πεπερασμένη ανθρώπινη ύπαρξη.

Αυτοί οι άνθρωποι,ο Αυξεντίου ο Γρηγόρης,ο Ευαγόρας παλληκαρίδης αλλά και πόσοι άλλοι άταφοι που κανείς ποτέ δεν μπήκε στον κόπο να τους ονοματίσει για την προσφορά τους στον εθνικοαπελευθερωτικό ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ στα 1955,πότισαν το δέντρο της λευτεριάς της πανανθρώπινης,δεν στέκουν αποκλεισμένοι απο κανενός είδους σύνορο που έχει πλάσει ο άνθρωπος εδώ στη γη,αποτελούν μια φυλή ιδιαίτερων ανθρώπων που συνήθως στερημένοι των υλικών αγαθών εκ πεποιθήσεως δείχνουν τον δρόμο και στους άλλους,τους θιασώτες δήθεν της "λογικης" που στην ουσία σημαίνει πλήρης υποταγή "αρκεί να ζήσω έστω και σαν σκλάβος για άλλη μια μέρα" στους δυνάστες αυτού του κόσμου που κι αυτοί απλώς αλλάζουν ονόματα μέσα στο σύστημα που τους συντηρεί πρός ίδιον ώφελος.

Θεωρώ πως εμείς οι ελάχιστοι και σε πράξεις και σε σκέψεις,θα πρέπει να ξεφύγουμε απο τα στενά όρια των γεωπολιτικών και χωροχρονικών συντεταγμένων όπου μας έριξε η τύχη και να μην μιλούμε μόνον για τους έλληνες ήρωες στενά,αλλά να δούμε το παράδειγμα αυτών των παλλικαριών και των γυναικών που τώρα πιά κατοικούν στην χώρα των σκιών, ως την αιώνια πάλη του ανώτερου ανθρώπου με τον κατώτερο του εαυτό,οτι συμβαίνει στον κόσμο ολάκερο,αυτό το αέναο χάσιμο και κέρδος του κακού με το καλό συμβαίνει και μέσα μας και εκεί ίσως παίζεται το παιχνίδι της κατανόησης της θυσίας όλων αυτών των αγνώστων και γνωστών ήρώων που έβαψαν με το αίμα της πεπερασμένης ύπαρξης τους τα ΄χώματα μιάς πατρίδας κάπου,κάπως,κάποτε.

Ο ήρωας και μένω μόνον σε αυτόν διότι αυτός στην ουσία είναι ο πρωταγωνιστής της ζωής, δείχνει τον δρόμο και στους δίπλα όπως ο άγιος κάνει το ίδιο στον δικό του στίβο της μάχης,δείχνει πως όλοι είμεθα αν και δεν μοιάζουμε με την πρώτη ματιά έτσι,εν δυνάμει ήρωες και άγιοι,το θέμα είναι τι ψυχή κουβαλά ο καθένας σε τούτο το σώμα το ασθενικό και τι επιλογές κάνει για όσο διάστημα βρίσκεται ανάμεσα των ζωντανών,οι επιλογές του δεν βαρύνουν μόνον τον ίδιο αλλά και μένουν ως το δικό του αποτύπωμα στην αιωνιότητα πρός παραδειγματισμόν,κι αυτό το "να μην ζήσουμε σαν σκλάβοι" γίνεται λαμπάδα φωτός και κραυγή πανανθρώπινη για τον κάθε αγώνα της ζωής,πόλεμος η ζωή κι όποιος δειλιάσει χάνεται στην ανυπαρξία,όποιος δειλιάσει σπατάλησε το δώρο αυτό του θεού πρός τον άνθρωπο.

Σε ποίημα μου για τον Γρηγόρη Αυξεντίου γράφω

"Και μέσα απο τις στάχτες σου
παντοτινά θ΄ανάβει
τ΄ασβεστο φώς της λευτεριάς
να βλέπουνε οι σκλάβοι"


Σε όσους αγωνίστηκαν και έπεσαν για την λευτεριά και τον ανώτερο άνθρωπο.

ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙΣ...

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη

Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος


(Σαν σήμερα ο θάνατος της Σοφίας Βέμπo)


Πως να χωρέσεις μέσα σε μερικές γραμμές αυτό που νιώθεις για ορισμένους ανθρώπους - σύμβολα μιάς άλλης εποχής που μοιάζει τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά ,ανθρώπους οι οποίοι γεννήθηκαν απο την ανάγκη του ίδιου του καιρού τους, ο οποίος δείχνει να χάθηκε οριστικά απο τον ορίζοντα της ιστορίας ενός έθνους καταπληγωμένου που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά ανάμεσα στους αιώνες είναι το να πέφτει και να ξανασηκώνεται ορθό,την ίδια ώρα που κάποιοι νομίζουν πως ξεμπέρδεψαν μαζί του οριστικά και πως έχει πέσει για τα καλά στο χώμα κι ακόμα παρακάτω.

Αν η ζωή ενός έθνους ήταν ποτέ δυνατόν να περιγραφεί σε μια σειρά απο εικόνες,πράγμα που στο τέλος θεωρώ πως πάντα συμβαίνει ίσως απο τον ιστορικό του μέλλοντος,η εμβληματική φυσιογνωμία της Σοφίας Βέμπο με τις φωτογραφίες της απο το μέτωπο ανάμεσα στους απλούς φαντάρους εκ των οποίων ποιός ξέρει πόσοι δεν γύρισαν ποτέ πίσω και παραμένουν ακόμη τόσες δεκαετίες μετά άταφοι, θυσία στον βωμό ενός κράτους ανάξιου του έθνους που αντιπροσωπεύει,θα δέσποζαν ανάμεσα στις φωτογραφίες γνωστών και αγνώστων οι οποίοι έβαψαν με το αίμα του κορμιού και της ψυχής τους αυτά τα χώματα για τον αιώνα που μόλις πέρασε, κι εσύ μένεις να αναρωτάσαι λές και τώρα σε κατέβασαν σε τούτην την γη,τι σημασία έχουν όλα αυτά στις απαρχές ενός αιώνα της "νέας εποχής" και στο κοπάδι των ψυχών που άγεται και φέρεται απο οτι επουσιώδες σε μια κοινωνία χαμένη απο καιρό.

Το αιώνιο παιχνίδι ανάμεσα στο παλιό και τον νέο κόσμο,ο καθένας με τα σύμβολα του,απο την μία μεριά ένας κόσμος γεμάτος αξίες και πίστη σε ιδανικά και έναν πνευματικό κόσμο απείρως καλύτερο του σήμερα που απλώς δηλώνει πνευματικός και απο την άλλη ένα σήμερα σκοτεινό,ομιχλώδες,μια εποχή απαξίωσης των άξιων και των αξιών και το χειρότερο μια εποχή με προορισμόν άγνωστο που κατά πάσα πιθανότητα οδηγεί στα βράχια της δήθεν νέας εποχής με τις σειρήνες της να μένουν να τραγουδούν το τραγούδι της απεμπόλησης κάθε αξίας προς χάριν του "νέου",που στην ουσία δεν αποτελεί παρά μιάς νέας μορφής μεσσαίωνα τόσο σκοτεινού μέσα στο τεχνητό υπέρλαμπρο δήθεν φώς των λαμπτήρων ενός τεράστιου κοινωνικού πειράματος - εργαστηρίου.

Τι θα έλεγε και τι θα τραγουδούσε σήμερα η Σοφία Βέμπο ουδείς το γνωρίζει,ίσως και να προτιμούσε "το τραγούδι της σιωπής" που λέει πολλά, εμπρός στην κρίση που μαστίζει τον τόπο,μιάς κρίσης πνευματικής που παρουσιάζεται ως οικονομική και μόνον διότι έτσι θέλουν κάποιοι να την παρουσιάζουν στον κόσμο,είναι η εύκολη ανάλυση για όλα τα στομάχια και μένουν όλοι ευχαριστημένοι ακόμα και οι θιγμένοι απο αυτήν,μέσα απο τις πομπώδεις αναλύσεις τις χωρίς ουσία και με τις πολλές διαπιστεύσεις και διαπιστώσεις για να περνά η ώρα,τα λεπτά και η ζωή,ως άνθρωπος έντιμος απο έναν άλλον κόσμο, ίσως προτιμούσε να σωπάσει και τούτη η σιωπή να έμοιαζε ως κραυγή απελπισίας για τον ίδιο τον άνθρωπο,τον άνθρωπο που τραγούδησε τόσο και με τα τραγούδια της αλλά και με την πορεία της ζωής της ολάκερη.

Και σε ποιούς να τραγουδήσεις Σοφία Βέμπο σήμερα,σε ποιόν λαό να μιλήσεις και τι να του πείς, ποιός δύναται να καταλάβει το νόημα των τραγουδιών που άγγιξαν την ψυχή σου και μάζι την ψυχή ενός ολάκερου λαού του τότε που έπεφτε για υψηλά ιδανικά στα βουνά της σκλάβας μας ακόμη, Βορείου Ηπείρου που με το τόσο αίμα που έχει χυθεί στα χώματα της θαρρείς πως γίνηκε πηλός κι έχτισε κάποτε ο άνθρωπος τον ανώτερο εαυτό του ξεπερνώντας τον τόπο και το χρόνο της πεπερασμένης του ύπαρξης,έχτισε τον άνθρωπο όπως θα έπρεπε να είναι ,η γλώσσα σου φοβούμαι θα μοιάζει ακατάληπτη έπειτα απο τόσα χρόνια ασυδοσίας που μας οδήγησαν εδώ,έπειτα απο όσα "ΟΧΙ" που ΔΕΝ είπαμε και που μας οδήγησαν εδώ,επαίτες και φαντάσματα του πρότερου εαυτού μας και ο μεγαλύτερος θάνατος,ο θάνατος των θανάτων όπως γράφω κάπου, δεν είναι παρά ο θάνατος των πρότερων εαυτών μας,πόσο μάλλον όταν αυτός ο εαυτός μας ήταν το καλό μέρος του ανθρώπου,αυτού του μικρού,του μέγα.


Αιωνία σου η μνήμη Σοφία Βέμπο,είθε να ξανάρθεις με κάποιον τρόπο μαζί με τους καιρούς που σε γέννησαν,τούτος ο τόπος σε έχει ανάγκη περισσότερο απο κάθε άλλη φορά.

ΚΑΙ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΑΣΑΛΕΥΤΟ...

Εβδομήντα ένα έτη απο τον θάνατο του Κωστή Παλαμά



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μέλος ένωσης πνευματικών δημιουργών Αγγλίας
Μουσικοσυνθέτης,λογοτέχνης και δημοσιογράφος



"Και μέσ΄ στον τάφο ασάλευτο και μέσ΄ στο ζόφο που με κλεί,
 σαν κάποιο σάλεμα με πάει προς την ανατολή,
 με την ασύγκριτην αυγή που ο Χάρος δεν τη σβύνει.
 Και λάμπει η λυρική ψυχή και μέσ στο μνήμα εκείνη!"

Κωστής Παλαμάς





Μαύρο σκοτάδι όπου κοιτάξει κανείς,σκοτάδι που έπεσε επάνω στην πατρίδα του φωτός,στην γωνιά αυτή του κόσμου με το όνομα Ελλάδα,ένα κομμάτι γής που μοιάζει αβύθιστο καράβι νοητό,γέννημα του πραγματικού ανθρώπου που δια πυρός και σιδήρου ταξιδεύει μέσα στην τρικυμισμένη θάλασσα του χρόνου με σημαία το φώς το υπέρλαμπρον που μετασχηματίζει το κτήνος σε άνθρωπο,σε πλάσμα άχρονο όπου με την πεπερασμένη του ύπαρξη δίνει νόημα στο μέτρημα της αωνιότητας.

Αυτήν την πατρίδα ύμνησε ο μεγάλος εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς που σαν σήμερα περνά στην αιωνιότητα, μέσα στο καταχείμωνο σημειολογικά μα και κυριολεκτικά της γερμανικής κατοχής τον φλεβάρη του 1943,ένας θάνατος που θαρρείς υπήρξε η τελευταία πράξη ετούτης της γενναίας ψυχής που μέσω αυτού έδωσε νόημα και ζωή  στις καταρρακωμένες απο τα του βίου υπάρξεις εκατομμυρίων Ελλήνων του τότε, όπως άλλωστε έκανε όλα τα χρόνια της λογοτεχνικής του παρουσίας στα Ελληνικά γράμματα απο την πρώτη στιγμή όπου είδε το φώς του κόσμου ετούτου.

Υμνωδός της πραγματικής τέχνης και  συνάμα θεοσεβούμενος εργάτης του πνεύματος,εργάτης και αρχιτέκτονας, μιάς πατρίδας και μιάς Ελλάδας φωτοδότρας μέσα στα σκοτάδια των καιρών που έγραψε με αίμα η εποχή του,ο Παλαμάς ήταν το φώς όπου αντιμάχονταν το σκότος,ήταν ο ίδιος μια εποχή ολάκερη που πέρασε απο σαράντα κύμματα αγώνων εθνικών και πνευματικών και μπόρεσε να αγγίξει και πλήρως να συναισθανθεί,μέσα απο την δύσκολη ατραπό που δεν είναι άλλη απο την πραγματική ζωή και τις δυσκολίες της,αυτό το "αρχαίο πνεύμα αθάνατο" που στέκει ως θεματοφύλακας της δέσμης των ιδεών ενός Ελληνισμού απαλλαγμένου απο τον κλειστοφοβικό εθνικισμό πρός άγραν ψήφων,έναν κοσμοπολίτη Ελληνισμό που ταυτόχρονα, αποτελεί δούλο και αφέντη του ανθρώπου του πραγματικού.

Σήμερα,γυρίστε πίσω όλοι σας και δείτε,γυρίστε γύρω σας και οσμιστείτε την μυρωδιά του θανάτου του πνεύματος,την ένδοια την ψυχής και την μεταστροφή της σε κάτι υποχθόνιο και ανάξιο λόγου μέσα σε ένα σώμα ήδη παραδομένο,σε μια σκλάβα ζωή που δεν έχει άλλον προορισμό παρά την ύλη,σε έναν εκφυλισμό άνευ προηγουμένου που επιτελείται βάση σχεδίου συντονισμένου που σκοπό έχει το ξερίζωμα των βάσεων της ανθρωπίνου υπάρξεως που είναι η πίστη και η αγάπη σε θεό και πατρίδα αλλά και στην οικογένεια,δείτε όλοι το πόσο μελετημένα είναι όλα τούτα και το πόσο η ψευδοελευθερία μαζί με την δίδυμη κακάσχημη αδελφή της,την ψευδοδημοκρατία,πιασμένες χέρι χέρι κρατούν την ψευτοχρυσωμένη αλυσίδα που σου προσφέρουν να φορέσεις στον λαιμό σου,ζητώντας σου να αποκυρήξεις την πίστη σου στο παρελθόν προτείνοντας σου μια "νέα εποχή" σκοταδισμού και μεσσαίωνα.

Και σύ όν άβουλο στην βαθύτερη του ουσία προσπαθείς να γαντζωθείς απο κάτι,μα αυτό το κάτι ας γνωρίζεις πως για να ναι σταθερό και να σε κρατήσει οφείλει να μην είναι εκ του κόσμου ετούτου,οφείλει να μην έχει ως βάση οτι νιώθεις με τις πεπερασμένες σου αισθήσεις,οφείλει να είναι αιώνιο όπως και η δική σου πραγματική φύση και τούτα τα αιώνια που όταν δένεται στο άρμα τους η ανθρώπινη ύπαρξη ξεπερνά τα φτωχά σύνορα του τόπου και του χρόνου, ξεπερνά τον ίδιο τον άνθρωπο και μετασχηματίζεται σε φύση θεική ως της πρέπει, προσπαθούν να σου αποκρύψουν.

Έτσι αφήνουν οι "τρανοί" σου το σπίτι του Παλαμά να ρημάξει και να καταπέσει στην περιοχή της πλάκας ένα σπίτι όπου υπήρξε φάρος πνευματικός επί δεκαετίες και κείνο το πρωινό της 27ης φλεβάρη του 1943 έγινε η αφετηρία μιάς σιωπηλής πομπής άοπλων υλικά ανθρώπων, που έψαχναν απεγνωσμένα έναν βράχο να πιαστούν εναντίον των κατακτητών,έτσι βεβηλώνουν όσα αγάλματα και προτομές έχουν απομείνει στο έκτρωμα του δήθεν πολυπολιτισμού της πόλεως των Αθηνών με τις αρχές να κάνουν τα "στραβά μάτια", εμπρός σε τούτο το ανοσιούργημα,τις όποιες αρχές.

"Όταν όλα πηγαίνουν στραβά,το μόνο που δεν φταίει είναι η κακή σου τύχη" γράφω κάπου σημειολογικά απευθυνόμενος σε έναν ολάκερο λαό που χάνεται καθημερινά μέσα στην καθημερινότητα και δεν βλέπει πως ο προορισμός του δεν είναι το να καταστεί επαίτης των λαών αλλά οδηγός τους, σφυρηλατώντας έναν άλλον άνθρωπο,τον άνθρωπο όπως θα έπρεπε να είναι.

Πού είναι σήμερα οι "ποιητάδες" και οι "λογοτέχνες" μας προκειμένου να μιλήσουν σε τούτο τον λαό,που κρύβονται προφασιζόμενοι διάφορα και γιατι δεν καταγγέλουν έστω με το έργο τους, το πνευματικό τέλμα όπου έχουμε περιπέσει αγνοώντας ηθελημένα ή μή τον κοινωνικό τους ρόλο που δεν είναι άλλος απο τον ηγέτη ενός λαού που έχει χαθεί στο σκότος με δική του ευθύνη χωρίς αμφιβολία, διακατεχόμενοι απο μιάν απάθεια πρωτοφανή που καθιστά τους περισσότερους μικρότερους απο όσο πραγματικά θεωρούσα πως είναι,ενδιαφερόμενοι μόνον για τα κλειστά ιερατεία τους στον λαό βραβεύοντας ο ένας τον άλλον,  που βρωμούν σαπίλα και στέκουν καταλερωμένα απο τα περιττώματα της τέχνης χάριν μιάς πολύ περίεργης ελευθεριότητας, μιάς κατάστασης την οποίαν ονομάζω "ελεγχόμενη ασυδοσία",τρέμουν ακόμα και να αναφερθούν στον Παλαμά και είμαι σίγουρος πως αν τύχαινε να περάσει απο τα καταστόλιστα ανούσιων βραβείων γραφεία και σπίτια τους, θα τον έδιωχναν κλοτσιδών,γιατι πρώτοι απο όλους τον φοβούνται,φοβούνται τον εθνεγέρτη λόγο του που ενώνει τις ψυχές, μα και την τεράστια αξία ενός γίγαντα του πνεύματος όπου θα κάνει τους υπόλοιπους να μοιάζουν ανύπαρκτοι όπως πραγματικά είναι και όπως πραγματικά τους αξίζει,μόνον έτσι αναπνέουν οι περισσότεροι δήθεν πνευματικοί άνθρωποι των καιρών μας δυστυχώς,πραγματώνονται αποκτώντας ουσία, μέσω μιάς βρώμικης συνουσίας και συνδιαλλαγής με όσους άλλους βολεύει η σημερινή μας κατάσταση,"η ανυπαρξία ενδεδυμένη την ανικανότητα, στην ηγεσία",πραγματική ντροπή είναι να αισθάνεται κανείς.

  Ο Παλαμάς κυρίες και κύριοι δεν έχει ανάγκη απο μνημόσυνα,μπορείτε να αφήσετε το σπίτι του στην πλάκα να καταπέσει σε ερείπια,προφασιζόμενοι πως δεν το γνωρίζατε,ο Παλαμάς δυστυχώς για εσάς τους αρνητές του, είναι τα γραπτά του που δρούν ως ένας καθρέπτης που επάνω του αποκαλύπτεται το εφιαλτικό και αποκρουστικό στην όψη πρόσωπο μιάς σκλάβας ανισόρροπης υποκριτικής γραίας πόρνης κοινωνίας,κάμετε έναν περίπατο όσοι το βαστάει η ψυχή σας απο το ερειπωμένο του σπίτι και θα κατανοήσετε πλήρως τον βασικό λόγο της σημερινής κρίσης.

  οι καιροί μας δεν απέχουν και πολύ απο το τότε μα οι εχθροί μας σκέφτομαι πως δεν είναι κανείς άλλος απο τον κακό μας εαυτό κι αυτόν οφείλουμε να ξεθεμελιώσουμε πρωτίστως ανεβαίνωντας την ανηφόρα του εξανθρωπισμού,ο τόπος Κωστη Παλαμά στο έχω ξαναπεί κατά την διάρκεια των δικών μας "διαλόγων" δεν γιατρεύεται με γκρέμισμα,μα μονάχα με ξεθεμέλιωμα του μέρους του κακού που ενυπάρχει εντός ημών.


Χάριν μνημοσύνου Εθνικού ποιητού Κωστή Παλαμά